काजळमाया, पिंगळावेळ, आणि अशाच अनेक गूढगहन पुस्तकांमधून जी.ए. आपल्याला भेटतात. त्यांच्या एकांतप्रीय स्वभावामुळे हे गूढतेचे वलय शेवटपर्यंत कायम राहिले होते.
पण "माणसे, अरभाट आणि चिल्लर" मधे त्यांच्या नेहमीच्या  वेगळ्याच पातळीवर अस्तित्वात असलेल्या जगातून ते आपल्या जगात आल्याचे जाणवले होते.
"बखर बिम्मची" (बिम नाही हं, बिम्म. ) हे पुस्तक वाचल्यानंतर  अनेक जी. ए. प्रेमींप्रमाणेच मलाही सुखद धक्का बसला.
आपल्या कथांमधून मेंदूला झिणझिण्या यायला लावणारे जी.ए. , हे इतकं लोभस, इतकं निरागस, इतकं छान, सोपं लिहू शकतात!
अर्थात हे पुस्तकही आपला संपूर्ण कब्जा घेतेच.
मुखपृष्ठावरील, चित्रकार शाम जोशींचे चित्र पाहून हे लहान मुलांचे पुस्तक असल्याचे समजते, आणि ते खरेही आहे.
पण मुलांइतकाच मोठ्यांचाही हा बिम्म एकदम लाडका बनून जातो.
अंदाजे ३ - ४ वर्षांचा बिम्म, त्याची शाळेत जायला लागलेली बहिण बब्बी, या दोघांची आई, परगावी असलेले बिम्मचे वडील, बब्बीच्या मैत्रिणी, रिकाम्या घरासमोर भेटणारे आजोबा, एक गाय, एक हत्ती, बाबांचे पत्रं, आणखी असाच काय काय , बराच गोतावळा आहे इथे.
बिम्मच्या नजरेतून, त्याच्या चिटुकल्या, पण तरीही अफाट जगाची आपण सफर करुन येतो.
आजोबांनी बिम्मलाच पतंग म्हणून उडवल्यावर आपण पण हलके होऊन त्याच्याबरोबर उडू लागतो.
बाबांचं पत्रं खरोखरीच आल्यावर आईबरोबर आपलेही डोळे पाणावतात.
गाय काय काय खाते, आणि मग काय होते, हे ज्ञान तर एकदम भारी.
हत्तीबरोबरचा एक दिवस मज्जाच मज्जा.
आणि रिकाम्या घरातल्या शिपायाचा तोरा एका वाक्यात बिम्म कसा उतरवतो, हे तर वाचायलाच पाहिजे.
जी.एंच्या नेहमीच्या शैलीप्रमाणे वास्तव आणि आभास यांची सरमिसळ झालेली इथेही आहे. पण ती छोट्यांच्या जगात इतकी बेमालूम सामावलीय, की जबरदस्तच.
मला खूप आवडलेले हे पुस्तक आहे.